Mostrando entradas con la etiqueta proyecto muralla digital.. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta proyecto muralla digital.. Mostrar todas las entradas

jueves, 30 de mayo de 2013

"O turismo cultural en España"



As 42 declaracións de Patrimonio da Humanidade converten a España nun destino moi atractivo. No ano 2011 uns 9,4 millóns de persoas viaxaron a España por motivos culturais e outros 29 millóns e medio de turistas realizaron algunha actividade cultural.

Dende a perspectiva socioeconómica o turismo cultural configúrase como instrumento esencial de desenvolvemento local e rexional e de promoción de novas industrias culturais.


O Turismo Cultural defínese como aquela viaxe turística motivada por coñecer, comprender e gozar o conxunto de trazos e elementos distintivos, espirituais e materiais, intelectuais e afectivos que caracterizan unha sociedade ou grupo social dun destino específico" (SECTUR-CESTUR, Estudo Estratéxico de Viabilidade de Turismo Cultural, 2002).


O Turismo Cultural xoga un papel moi importante para dar a coñecer, preservar e gozar o patrimonio cultural e turístico do noso país. Os efectos que xera o tratamento axeitado do turismo cultural, dende unha perspectiva de mercados, trae como consecuencia, a satisfacción do cliente, a conservación do patrimonio de uso turístico e o desenvolvemento económico e social das comunidades a partir da xeración de novos empregos.



O coidado do patrimonio cultural, histórico e natural é prioritario para calquera sociedade e a súa conservación é fundamental. Neste ámbito, as cidades patrimonio constitúen un mosaico cultural, histórico e patrimonial no que aparecen de forma natural os trazos comúns, pero tamén os contrastes relevantes de cada unha, xa sexa físicos ou intanxibles. Este patrimonio que se mantén dende hai séculos e que nos permite coñecer a nosa historia e que define, dalgún xeito o noso presente, debe ser coidado para as futuras xeracións. Nas nosas mans está o valor que lle deamos e o esforzo que fagamos na súa conservación.









fuente: marcaespana.es; www.sectur.gob.mx; www.ciudadespatrimonio.org; galiciaenpuertorico.blogspot.com; www.turgalicia.es

miércoles, 22 de mayo de 2013

"O autor do poema da muralla de Monçao"


O dous de novembro de 1866 nace en Monção José Rodrigues Vale, coñecido no mundo literario polo pseudónimo de “João Verde”. Autor de varios poemas en galego é un admirador entusiasta da obra de Rosalía de Castro, Curros Enríquez e Lamas Carvajal. 

Criouse nunha familia de catro irmáns, realizando estudos primarios na súa vila natal. No ano 1887 voltou a Viana do Castelo e comezaron as súas colaboracións co semanario "Alto Minho". Posteriormente desenvolve a súa actividade xornalística no "Aurora do Lima".

Foi coñecido popularmente como "o poeta do Minho", contemporáneo do poeta Cesáreo Verde, destacou por postular un rexionalismo de saibo tradicionalista na súa terra, reflectindo nas súas prosas e versos as vivencias e a paisaxe miñota e galego-portuguesa.
A súa derradeira obra será "Ares da Raya", publicado en Vigo, que constitúe o poemario de maior importancia do poeta.

En 1936 a Cámara municipal monçanense cordou reproducir en azulexo un poemiña seu procedente do libro "Ares da Raya", impreso en Vigo en 1902, e poñelo a xeito de monumento de irmandade sobre a muralla en fronte ó río Miño, a Salvaterra e Galicia:




"Vendo-os assim tão pertinho
A Galiza mailo Minho,
São como dois namorados                 
Que o rio traz separados
Quasi desde o nascimento.


Deixai-os, pois, namorar,
Já que os pais para casar
Lhes não dão consentimento."





          -Joao Verde, Ares da Raya-









Fuente: "Cinguidos por unha arela común", Rosario Álvarez-Dolores Vilavedra; pt.wikipedia.org




viernes, 26 de abril de 2013

"Os fielatos da Muralla de Lugo"


Fielato era o nome popular que recibían as casetas de cobramento dos arbitrios e taxas municipais sobre o tráfico de mercadorías, aínda que o seu nome oficial era o de estación sanitaria, xa que ademáis da súa función recadatoria servían para exercer certo control sanitario sobre os alimentos que entraban nas cidades.

En España os arbitrios municipais, tiveron a súa orixe nas antigas alcabalas árabes, e que os fielatos, consumos ou casetas de arbitrios, que existían, nas estradas, á entrada dos pobos e cidades, substituíron, en certo modo, aqueles postos de policía situados anteriormente nos mesmos lugares, onde se cobraban ós forasteiros unhas determinadas taxas polos xéneros que transportaban.

Os artigos, sometidos ó pagamento de arbitrios municipais eran polo xeral leite, carnes, peixes, viños, aceite e xabón, trigo, panos, carbón, froitas e gando bovino, lanar e cabrún.
Coa chegada da desamortización crearíase un estado insostible e polo tanto os arbitrios alcanzarían unha maior importancia para enriquecer as arcas das facendas locais.

Estaban exentos do pagamento destes arbitrios de consumo, o carbón vexetal, o cok e a leña con destino á industria; os cereais, grans e legumes secos, destinados á sementeira; os aceites medicinais e os olorosos obxectos do comercio de perfumaría. Tamén os alcoholes e augardentes destinadas ó encabezamento dos viños e á fabricación de licores e bebidas espirituosas.

Pois ben, a Muralla de Lugo conta cunha serie de habitáculos de diferentes tamaños que no seu momento foron utilizados como fielatos en diversas portas de acceso (Campo Castelo, Aguirre, Estación, San Fernando e Montevideo).

Durante anos estes espazos foron acondicionados e utilizáronse para atención de visitantes da Muralla e como puntos de distribución de información de asociacións privadas.





 

fuente: www.deronda.es; www.lavozdegalicia.es; www.galiciadigital.com