Mostrando entradas con la etiqueta museos. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta museos. Mostrar todas las entradas

miércoles, 18 de septiembre de 2013

"A Domus Oceani"


O tres de Setembro do ano 1842 encontrouse un fragmento dun pavimento de mosaico, o cal chega ata os nosos días en forma de bosquexos e debuxos realizados no seu momento polos descubridores do achado e que mostraban a cabeza do Dios do Océano. O dono da edificación representou así a súa riqueza. Hoxe o mosaico dálles nome ás ruínas (finais do século III ou principios do IV d.C.) recuperadas nas escavacións dunha casa da rúa Dr. Castro de Lugo. 

As diferentes estancias que se encontran expostas na actualidade corresponderían coa última fase edificatoria entorno a finais do século III d.c. e principios do século IV d.c., podendo advertirse non obstante dúas fases edificatorias, unha de metade do século I d.c. e unha segunda que aproveita só parte das estruturas existentes e que se acometerá a finais do século I ou principios do II d.c.

A planta da vivenda organízase nun eixe disposto de leste a oeste destacando sobre todo a gran sala de recepción ó que segue un patio porticado. A edificación da casa veríase completada no século III d.c., coa inclusión dun Hipocaustum situado ó norte da sala porticada e dous corredores de comunicación da nova sala co oecus. 

Na actualidade, os vestixios foron musealizados in situ e son, canda a muralla, o atractivo turístico da cidade.





Fuente: lvcvsavgvsti.blogspot.com.es










lunes, 9 de septiembre de 2013

"A piscina romana da praza de Santa María"


Ademáis da muralla son numerosos os restos romanos que se conservan na cidade de Lugo: estelas funerarias, numerosas moedas, restos do caldarium, cerámica, a aguia dun estandarte de vexiliarius, lápidas con figura humana, ánforas...

A piscina da praza de Santa María descubriuse en 1960. Pola súa cronoloxía, temática e situación, diferentes autores considérana como un posible baptisterio paleocristián, aínda que parece máis probable que se trate dunha pequena piscina de auga fría, pertencente a un frigidarium dun complexo termal ou dun balneumdoméstico. Tamén se comprobou que a piscina non é unha estrutura illada, senón que formaría parte dun complexo arquitectónico maior.

O estado de conservación da piscina só o coñecemos a través das fotografías e debuxos de 1960. Naquel momento selouse cunha capa de area e trasladáronse ó Museo Provincial os fragmentos de mosaico desprendidos.

Na actualidade exponse a través dun vidro transparente a nivel de rasante. O obxectivo fundamental de expoñela "in situ" é garantir a conservación dos restos arqueolóxicos nas mellores condicións posibles. 




Fuente: www.lugo.es/urban

jueves, 18 de abril de 2013

"Poesía na honra da muralla de Lugo"


Romance de la Muralla 

¡Ilustres piedras romanas,
torreones del silencio,
que en mudas hostilidades
ganáis batalla al tiempo!
Perpetuamente resuenan
con vano brío en tu cerco
negra Jericó de piedra,
trompetas de lluvia y viento.
Estupenda vanidad
de los hombres que te hicieron.
Babilónica demencia
rematada con acierto,
ya que al cerrar la ciudad
puertas al campo pusieron...

Da la una...Ya ha salido
de su "furaca" el mochuelo.
Con su grito de diamante
traza rápido y certero,
sobre el vidrio de la noche,
trayectorias al misterio.
Por tejados y bufardas
la lujuria arma trebejos,
arma escándalos felinos,
zapatiestas y retruécanos.
Luna blanca, blanca luna,
luna de níquel...Los perros,
con sombras, frío y ladridos,
fabrican distancia y miedo.
En tan soledosa hora,
en una estampa de hielo,
aquella truncada almena
es un enigma estupendo...
¿Pesadilla de un neurópata?
¿Descoyuntado esperpento?
¿Ardua torre de azabache?
¿O grito de sombra yerto?
¿La fabula de la noche
concita "trasnos" y muertos?
¿Acaso el mago Pipín
manda un mensaje al infierno?
Como mana agua a la fuente,
las piedras manan silencio.


Ánxel Fole




















martes, 16 de abril de 2013

"A lenda da princesa Contrasta e a orixe de ValenÇa do Minho"


Conta unha fermosa lenda que en terras de Valença, outrora chamada de Contrasta, vivía unha princesa que por posuír gran beleza recibiu o nome desta terra. Contrasta era unha das fillas dun rei velliño e que por ser tan fermosa tiña moitos pretendentes. Entre eles atopábase un príncipe Mouro, que se namorou dela cando pasaba por estas terras, decidindo por iso atacar o reino.


Tras días de grandes batallas pai de Contrasta, xa canso, escondeuse no seu xardín, onde morreu de pena e vergoña. A natureza, compartindo da súa dor, fixo as flores caeren e estas convertéronse nas pedras que formaron as grandiosas murallas e que foron a sepultura do Rei.


O Mouro quixo reclamar a súa vitoria e tras buscar o Rei, por toda a fortaleza, quedou tan furioso por non atopar que decidiu retirarse, destruíndo todo ao seu paso. Foi esta furia que o fixo, ao atopar a princesa máis nova á saída da fortaleza, matala sen piedade. A princesa Contrasta, ao escoitar os berros da irmá, foi ata ela eo Mouro deparando-se co seu amor non conseguindo encara-la, de tanta vergoña polo que fixo, levouna a xunto dunha árbore e deu fin á vida dela . A natureza máis unha vez mostrou a súa compaixón ea princesa máis nova, por vontade dos paxaros, foi transformada na Porta do Sol e Contrasta, futura raíña, foi transformada nunha coroa sobre a porta.




O Príncipe Mouro, pola súa parte, foi castigado e lanzado outeiro abaixo transformándose no río Miño. E aínda hoxe corre aquel a quen chaman de Miño, vergado aos pés das princesas asasinadas. Por veces procura alcanzar os muros da fortaleza, como suplicando perdón polos seus actos, pero alí volve ao seu leito, resignado polo poder e beleza das «portas do sol».


vía: www.nortept.com; www.cm-valenca.pt; www.lendarium.org; www.virtualtourist.com






jueves, 4 de abril de 2013

La influencia de las nuevas tecnologías en el futuro y promoción del patrimonio

jueves, 4 de abril de 2013

El futuro del futuro de los museos

Los centros se vuelcan en las redes para enfrentar los retos de la sociedad conectada


A un lado del icónico MOMA se levanta otro organismo paralelo que lejos de hacerle competencia multiplica exponencialmente su número de visitas. Su valor no reside en robarle espectadores, sino todo lo contrario: lo complementa. La web institucional del museo, en este y en otros muchos casos alrededor del mundo, es ya una plataforma asentada de acceso al contenido artístico, un medio de difusión y también de educación. Con las redes sociales, las tecnologías 2.0 han abierto nuevas vías de gestión cultural, en las que por primera vez se proporciona al espectador una línea directa para el diálogo y la participación, a través del ordenador o cualquier dispositivo móvil, dentro y fuera del recinto expositivo.
Podría parecer de cajón, pero lo cierto es que ni lejanamente todos los museos hacen uso pleno de las herramientas digitales al servicio de sus clientes. Mediamusea, proyecto dedicado al estudio analítico de estas cuestiones, calcula que en España de los más de 1.500 centros públicos y privados existentes solo un 1,6% utiliza aplicaciones móviles y un 1,3% se ha embarcado en la aventura de los QR, esos códigos de barras pixelados con los que se puede aportar información ampliada sobre, por ejemplo, una pieza expuesta. “Hay muchos museos a nivel local y provincial que ni siquiera tienen web”, explica Soledad Gómez. “Son sobre todo los grandes centros los que están empezando a trabajar”.
De estos, los templos internacionales como el MOMA o el Metropolitan, laTate o el Rijksmuseum holandés están limpiando el sendero de maleza. “Se trata de probar cosas diferentes, y de ver lo que puede salir adelante y lo que tendrá que ser descartado, siempre pensando en lo más adecuado tanto para nosotros como para nuestras audiencias”, señala Allegra Burnette, responsable de medios digitales del MOMA, que participó en Arco como ponente de las conferencias de Arco Bloggers, iniciativa pensada para revisar y definir el papel de las nuevas tecnologías en el mundo del coleccionismo y la exhibición de arte. “Y hacerlo es fundamental: la experiencia prueba que, cuanta más gente conoce el museo y las exposiciones, más quiere venir a verlos en persona”.
Siguiendo esta línea, la actual muestra del Reina Sofía La invención concreta, en torno a la abstracción geométrica latinoamericana en la colección Phelps de Cisneros, cuenta tanto con su web propia, donde es posible explorar las obras e interactuar con ellas, como con una aplicación para iPad gratuita. En el museo, además de una sala con tabletas de libre uso se ofrece una audioguía para el móvil con contenidos extra.
Frente a la voluntad no solo de compartirlo absolutamente todo, sino de crear también contenidos específicos para Internet que enarbolan el MOMA, la Tate o el Prado (aún en proceso, con 6.000 obras de las 20.000 que poseen colgadas ya en la Red, además de vídeos, voces de su enciclopedia o audioguías), se encuentra la visión del Guggenheim de Bilbao. “Nosotros hacemos campañas gancho, es decir, que no destripamos una muestra”, señala Marga Meoro, subdirectora de comunicación y marketing.
No es lo mismo comunicarse con el espectador tipo del Guggenheim que con el del Prado. De eso está convencido Javier Pantoja, jefe de servicio web de la pinacoteca madrileña, cuyo objetivo por edad se sitúa entre los 35 y los 55 años. “Se ha ido evolucionando, porque es difícil encontrar el tono”. Probar a contestar a sus usuarios de Twitter valiéndose de emoticonos les acarreó más de una queja. Y ser demasiado formales en Facebook, también. “Hay que encontrar una cercanía pero sin perder la referencia”.
Más allá de las dos clásicas redes sociales, los grandes museos han ido añadiendo otras como Google+, YouTube, Pinterest, Flickr, Instagram o Storify. Propuestas más novedosas como la de Foursquare otorgan a los gestores la capacidad de contactar directamente al usuario y proveerle información. Aunque en los países anglosajones es ya una parte más o menos integrada en el ritual de visita a los centros de arte, en España su uso no parece terminar de cuajar. Eso sí, aquí, espacios como el más modesto Ca l’Arenas Centro de Arte del Museo de Mataró (uno de esos que no cuenta con una web propia), también impulsan la innovación con propuestas como la utilización de un sistema de realidad aumentada que, a través de dispositivos móviles inteligentes, añade información multimedia a las obras de una exposición.
El futuro de este futuro de los museos pasará por incorporar nuevas herramientas, como las impresoras 3D, “que ayudan a mezclar el mundo real y el virtual”, como explica Burnette, del MOMA, una mayor implantación de las aplicaciones de geolocalización, como Foursquare, o el uso de la web semántica, que ayuda a encontrar mejor la información. Este será el siguiente paso que dé el Prado, en un terreno que ya ha tanteado el Rijksmuseum. “Hemos participado en proyectos de investigación, pero creemos que el valor añadido de esta tecnología no es suficiente por ahora para nuestra página”, apuntilla Peter Gorgels, responsable de Internet. Su modelo de trabajo, basado en los tres tipos de medios —los propios, como la página web; los externos, desde Facebook y Twitter a la Wikipedia; y los ganados, como los blogs que copian sus contenidos—, es uno de los más citados a la hora de señalar quién marca tendencia.


fuente: culturaelpais.com